Hélemaal schoon!!!

Het is zondagmorgen 30 mei. Ik word om 5 uur gewekt door een hemels fluitconcert van de vogels in het parkje voor ons huis. Terwijl ik luister  geniet ik van de vrede in m’n hart en in m’n denken en ik kijk terug naar de afgelopen periode, de cursus en de retraite.

In de periode tussen les 1 en les 2 kreeg mijn broer te horen dat hij ernstig ziek was en mogelijk niet lang meer te leven zou hebben. We zijn onmiddellijk naar hem toegegaan. Toen ik ‘s avonds thuiskwam zat ik apatisch op de bank en kon alleen maar huilen. Ik besefte dat op de bank blijven zitten me niet verder zou helpen en besloot verder te gaan met het huiswerk van les 1.

Juist die avond ervaarde ik veel troost en kracht vanuit de diverse bijbelverzen. Aan het eind van hoofdstuk 1 staat een gebed en de woorden “Ziel, in de naam van Jezus, beveel ik jou je aan mijn geest te onderwerpen” hebben me niet alleen die avond maar de hele periode die erop volgde in staat gesteld om dicht onder de bescherming van de Heer te blijven. Anders zou ik zeker door te heftige emoties zijn overmand en uit balans geraakt zijn.

In de periode tussen les 3 en 4 liep ik er regelmatig tegenaan dat ik in het verkeer zo opvliegend reageer op het rijgedrag van medeweggebruikers. Ik had er al een paar keer voor gebeden of de Heer dat weg wilde nemen.
Op de zaterdagmorgen tijdens het onderwijs van les 4 kwam me opeens een situatie voor de geest die ik als kind had meegemaakt.

Toen ik als meisje van 10 op de fiets langs een DAF-je fietste deed een oud dametje opeens het portier open en werd ik erdoor geraakt.  Het viel achteraf reuze mee, maar ik was enorm geschrokken. De schrik en ook de boosheid naar die mevrouw toe hebben de boze een ingang gegeven. Thuis heb ik me bekeerd van die ontelbare keren dat ik zo boos reageerde in het verkeer en de haak in gebed uit m’n leven verwijderd. Ik heb genoten van de stof van les 4. Alles was als nieuw voor me; de vorige keer was ik na les 3 “verzadigd”  ik kon niet meer bevatten toen.

Nu landde alles wel en kon ik het ook meteen praktisch toepassen, ook op een situatie in mijn werk met een collega.
Op weg naar het retraiteweekend probeerde ik me voor te stellen wat ik zou kunnen verwachten. Ik verwachtte vermaning over de dingen die ik nog niet goed doe ondanks zo veel genezing die ik de vorige keer mocht ontvangen.

Ik was verrast; hoeveel keer ben ik niet gezegend met Zijn  Vrede wanneer ik naar voren ging en “niet speciaal” iets had met het onderwerp.

Ik ben me er opnieuw van bewust geworden dat God me onvoorwaardelijk liefheeft en dat Hij veel meer geduld met mij heeft dan ik met mezelf. Soms kwam er in gebed nog een stuk pijn naar boven waarvan ik me zelf niet bewust was dat het er nog zat. God kon nog dieper komen met Zijn genezing.

Tijdens het blok over angst ontdekte ik iets geweldigs. Er werd niets bij me getriggerd, er zat niets meer. Mijn leven is bepaald geweest en belemmerd door 2 angsten, mensenvrees en faalangst. Van de sociale fobie ben ik in 2003 radicaal genezen tijdens een gebedsdienst in onze gemeente (terwijl ik niet eens naar voren ging voor gebed!) en van de faalangst ben ik bevrijd tijdens de vorige retraite. Alle angst is weg!! “Zou ik nog vrezen nu Hij eeuwig leeft, Die mij heeft genezen, Die mij vrede geeft”.

Op zaterdagmiddag kwam het blok over dood. Twee jaar geleden had ik hier niets mee. Nu kwam er tijdens de studie daarover heel veel verdriet naar boven. Natuurlijk had het met het recente overlijden van mijn broer te maken, maar het was anders dan het verdriet om het gemis dat ik ken van de afgelopen weken. Dit kwam uit het diepst van m’n tenen. Dit was zo sterk, het verstikte me, ik kon niet meer meezingen, ik kon niet meer blijven staan.  Ik had toen ik aan de beurt was om naar voren te gaan geen moed om alleen te gaan en vroeg Hilge om met me mee te gaan.

Na overleg tussen gebedskoppel en gebedscoach en uitleg aan mij was het beter dat ik toch alleen kwam. Annet doorzag dat er 2 dingen waren. Bewogenheid met m’n schoonzus en de kinderen en dat was goed en van God, maar een drukkend verstikkend juk van meelijden met hen en bezorgd zijn om hen was NIET van God. Eerst mocht ik m’n  verdriet uithuilen bij het kruis van Jezus, het verdriet kwam echt uit m’n tenen, ik heb nog nooit in m’n leven zo gehuild.  Het was heel bijzonder om mijn tranen en verdriet bij het kruis achter te laten.

Daarna mocht ik m’n schoonzus en de kinderen elk in gebed bij het Kruis van Jezus brengen. De volgende stap was me te bekeren van het feit , dat ik een juk op me nam dat God niet voor mij bedoeld heeft. Daarna ben ik in gebed gezegend met Zijn Liefde en Vrede en ook met Zijn vreugde.
Tot slot  heb ik in gebed aan de Heer gevraagd mij een bruikbaar instrument in Zijn handen te laten zijn in deze situatie.

Ik ben blij en dankbaar. Van Adrianne